و برق آن شده‌اند ، بيان مىنمايد و ساده زيستى و زهد و قناعت آن پيشوايان الهى را گوشزد كرده و در انتخاب شيوهء زندگى ، خود را پيرو آنان مىداند و آنها را - بويژه پيامبر اكرم ( ص ) - الگوى خود قرار مىدهد و آنگاه مىفرمايد : « . . . وَ اللَّهِ لَقَدْ رَقعْتُ مِدْرَعَتِى هَذِهِ حَتَّى اسْتَحْيَيْتُ مِنْ راقِعِهَا . وَلَقَدْ قَالَ لِى قَائِلٌ أَلَا تَنْبِذُهَا ؟ فَقُلْتُ اغْرُبْ عَنِىّ فَعِنْدَ الصَّبَاحِ يَحْمَدُ الْقَومُ السُّرىَ . » « 1 » ؛ به خدا كه اين جامهء پشمين خود را چندان پينه كردم كه از پينه كننده شرمسارى بردم . يكى به من گفت : « آن را دور نمىافكنى ؟ » گفتم : از من دور شو كه مردم شبروان را در بامدادان مىستايند . محمد جواد مغنيه مىگويد : « لباس على ( ع ) را سه تكه تشكيل مىداد : پيراهنى كه تا روى پا بود ، ازارى كه تا نيمه ساق آن حضرت مىرسيد و جامه‌اى پشمين ( مدرعة ) كه بهاى تمام اين لباس به يك دينار مىرسيد . » « 2 » امامى كه دنيا در دست اوست ، از دنيا به مقدارى كفايت مىكند كه همگان را به شگفتى وامىدارد تا آنجا كه عده‌اى مىگويند : اللَّه اكبر ! على ( ع ) خليفه مسلمانان در عراق و فارس و حجاز و يمن و مصر كه سرزمين نعمت‌هاست اين‌گونه زندگى مىكند ! شمشيرش را براى تهيه پيراهنى كه قيمتش بيش از دو درهم نيست به فروش مىگذارد ! آرى اگر على ( ع ) به دو قرص نان و دو پيراهن كهنه قناعت مىكند امّا هرگز به فضايل و كرامات اندك قانع نيست . على ( ع ) با كمترين بهره از اين دنيا ، بيشترين فضايل و معنويت‌ها را به دست مىآورد كه نويسندگان و مورخان از ذكر حتى قسمتى از فضايل و كمالات او اطهارناتوانى مىكنند . و على ( ع ) با همين پيراهن كهنه و دو گِرده نانش وصىّ بر حق رسول خدا شد و در تمام علوم و فضايل آن حضرت شريك گشت و به آنجا رسيد كه لقب « قسيم الجنة و النار » را گرفت ، چرا كه دوستداران على ( ع ) در بهشت و دشمنان او در آتشند .

--> ( 1 ) . همان ، خطبه 160 . ( 2 ) . محمد جواد مغنيه ، فضائل الامام على ( ع ) ، ص 36 .